na zdrewniałym pustym już polu
rozpięte,zeschłe skrzydła wronie
ostatnie wykrakały:zmierzch jesieni,
a o świcie, patrz
ile śniegu nasypało,
a tak cicho,że nie słychać
było prawie nic!
deszcz usłyszysz i wiar też,
a grad?O grad to sam przecież wiesz
jakże głośno dudni grad.
A śnieg biały miękko,kocio
zasypuje cały świat.
Lubię śnieg,gdy prószy nocą
wtedy mogę dostrzec ciszę
zwiewną,białą i puszystą
śnieżą taką,taką czystą
jakby właśnie miała ciało
choć postaci przecież brak
właśnie sobie przypomniałam-
smutno kiwa się na białym
czarny,zeschły,ptasi wrak.
karimatasan